كرده است به اين عبارت : « المأدبة ( بفتح الدال ) مفعلة من الأدب ، معناه انّ اللّه تعالى انزل القرآن ادبا للخلق و تقويما لهم » . بدين وجه معنى القرآن مأدبة اللّه ، اين است كه قرآن براى ادب و تقويم خلق است . ادب نگاهداشت حدّ هرچيز ، و تقويم راست و درست ايستاندن است ، اين وجه با تعلّموا ، مناسب‌تر است . پس معنى حديث اين كه قرآن ادب و دستور الهى است ، از اين مأدبة اللّه ادب فرا بگيريد و حدّ انسانى خودتانرا حفظ كنيد و نگاه بداريد ، و بدين دستور خودتانرا راست و درست ببار بياوريد و به فعليت برسانيد . سيوطى در جامع صغير روايت كرده است كه رسول اللّه « ص » فرمود : أدّبني ربّى فاحسن تأديبى ، و ديلمى در باب چهل و نه ارشاد القلوب روايت كرده است ، كه قال رسول اللّه « ص » : ادّبنى ربّى بمكارم الأخلاق . و در باب ادب ، عمده ادب مع اللّه است . از خدا جوئيم توفيق ادب * بىادب محروم ماند از لطف ربّ اين دو حديث شريف را پهلوى هم قرار مىدهيم ، تا در نتيجه بدين مأدبة اللّه ، آشناتر شويم و از آن بهتر بهره ببريم : حديث اول : شيخ صدوق ابن بابويه رضوان اللّه عليه ، در مجلس شصت و يكم امالى ، باسنادش روايت فرموده است : « عن جابر عن ابى جعفر الباقر عليه السلام ، عن على بن الحسين عن الحسين بن على بن ابى طالب « ع » قال : قال رسول اللّه « ص » انا مدينة الحكمة و هي الجنة ، و انت يا علىّ بابها ، فكيف يهتدى المهتدي الى الجنة و لا يهتدي اليها إلّا من بابها » . حديث دوم : جناب ابن بابويه صدوق در من لا يحضره الفقيه ، و جناب فيض در آخر وافى باب مواعظ امير المؤمنين عليه السلام « 1 » به نقل از من لا يحضر روايت فرموده‌اند ، كه حضرت امير المؤمنين عليه السلام در وصيت به فرزندش محمد بن حنفيه رضى اللّه عنه فرمود :

--> ( 1 ) . كتاب وافى ، ج 14 / 15 .